تشنه می نالد که کو آب گوار؟

تشنه می نالد که کو آب گوار؟

در حالی که مردم درمانده از ویروس منحوس کرونا حتی برای شستن دست و روی خود از آثار این سفیر مرگ، هر روز به صرفه جویی در مصرف آب دعوت می شوند. حقیقتا معلوم نیست که چه نظارتی بر الگوی کشت محصولات آبی پر مصرف، مانند سیب زمینی و …در استان ما حاکم است که با زیر کشت رفتن قریب به ۳۰ هزار هکتار سالیانه برای تولید این محصول ،حتی ۲ هزار هکتار آن هم از یک الگوی کشت مصرف صحیح و بهینه آب تبعیت نمی کند و مردم استان بابت هر کیلو سیب زمینی که می خورد ناچار است از هزار لیتر آب خدادادی خود چشم بپوشد .
انگار نه انگار که سالیانه صدها میلیون متر مکعب آب استان ، در این تنگنای کم آبی و تشنگی صرف تولید این محصول می شود و در حالی که تمامی جنبنده ها در داغترین ماه سال، از کم آبی می نالند. هنوز مکنده های پرقدرت ،نفس خود را از گلوی نحیف چاهها و سدها و بندابهای استان بر نداشته اند تا قبل از فرا رسیدن فصل باران چنان بخشکند که بوی صدها تعفن و بیماری در کنار این بلای جدید از آن برخیزد .
طوری که حتی بر اندک آب باقیمانده در چاله شورابیل هم رحم نمی شود که به شکل فاجعه باری، از هم اکنون بوی مرداب و گنداب ناشی از کم آبی را به مشام طواف کنندگانش می فرستد که همگان بدانند، بهترین گردشگاه استان هم فقط در ایام محدودی از سال، باغ تفرج است و بس. در بقیه ایام ،میوه نمی دهد به کس .
اگر مدیریت بر کشت و برداشت محصول و بی تفاوتی بر هدر رفتن اینهمه منابع آب، این است، باید گفت که اصلا کار سختی نیست و گر ملک این است و گر این روزگار، زین ده ویران دهمت صد هزار .
فاجعه بار تر از آن این است که فردا در انبارهای غیر مکانیزه سیب زمینی استان، بخش اعظمی از این محصولات هم چنان بپوسد و بخار از دود کش انبارها بلند شود که دود از کله صاحبانش بر خیزد و البته که چنین فجایعی را در کارنامه این محصول و بیلان کار دست اندرکاران استان، کم ندیده ایم.
خوشبینانه ترین حالت آن هم این است که ابتکار عمل از دست کشاورزان خارج و به دست دلالان بیفتد و بخشی از آن راه بازار روسیه را در پیش گیرد که دست کشاورزانش از آن کوتاه بماند و خرما بر نخیل. گویی که خاک این محصول از چرنوزیوم روسیه آمده است و آبش هم از ولگا رود.
انگار نه انگار که خاک آن، خاک سیاه و حاصلخیز این مرز و بوم است و آبش نیز آب سبلان که هر چه ما ناکارآمد تر بوده ایم او سخاوتمندتر بوده است و هر چه ما کفران نعمت کرده ایم او شکران نعمت کرده است و هر چه ما نالیده ایم که کو آب گوار؟ او هم نالیده است که بیا ای آبخوار .
امید است که همین یادداشت کوتاه تلنگری بر مدیران و دست اندرکاران استان باشد که به وظایف ذاتی خود در نظارت و تغییر الگوی کشت و مصرف بهینه آب و خاک ، بیش از پیش واقف شوند و بدانند که نوع مدیریتشان از طرف مردم عادی و غیر متخصص هم مورد سئوال است و آمار آبی را که هدر می دهند، پیش کور هم گر نهند بینا شود.چه رسد به مردمی که هر روز و هر ساعت با مشکلات معیشت چنان دست به گریبانند که قیمت برابری هر محصول هدر رفته را شبانه به دلار و یورو می سنجند. آنوقت چگونه ممکن است که با چشمان باز خود،اینهمه هدر رفت حیاتی ترین ماده حیاتی خود را نبینند و ندانند ؟
باری ؛ و به رغم این ما حتی کماکان در این اوضاع اسف بار کرونا هم ،منتظر پیامهای دست اندرکاران برای صرفه جویی در مصرف آب برای شستن دست و رویمان هستیم.
چه راهی از این آسانتر ؟

یادداشت:مالک رضایی

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *