عصرجولان بی‌هنران در عرصه هنر اردبیل

عصرجولان بی‌هنران  در عرصه هنر اردبیل

وقتی شعر ، موسیقی ، ترانه و نمایش غیر متعارفی تولید و در فضای مجازی به مخاطبان نوجوان و جوان ارائه می شود نشان دهنده این است که ما نتوانسته‌ایم استعدادها را آنطور که باید در راه درست آن پرورش دهیم.

به گزارش روزنامه برای اردبیل، دغدغه تغییرات نمای ساختمانها و مبلمان شهری که در اکثر آنها هنر اصیل ایرانی و منطقه ای لحاظ نمی شود. مشکلاتی که دامن هنر و هنرمند را فرا گرفته و باعث شده خلاقیت در هنر امروزی کمتر دیده شود اما دغدغه معیشت هم امروزه گریبان بسیاری از هنرمندان را گرفته است.
گفتگویی داشتیم با مهدی شیری مجری، بازیگر تئاتر و سینما و طراح و نقاش که به طرح پاره ای از این مشکلات پرداخته است.
مختصری در مورد بیوگرافی خود بگویید: «متولد ۱۳۶۱ زاده دشت مغان و شهر پارس آباد که فعالیتهای هنری ام را از همانجا شروع کردم .آغاز فعالیتهای هنری من با تئاتردر جشنواره های فجر استانی و کشوری بود و همواره طراحی و نقاشی در کنار تئاتر جزو لاینفک زندگی ام بوده است.»
چه شد که از خطه زرخیزمغان دل کندید و به اردبیل آمدید؟
از وقتی با تئاتر آشنا شدم زیر نظر اساتیدی چون غلام جلالی، ودود مهاجری، غلام عباس آهنگری دزفولی به این هنر پرداختم. محدودیت امکانات حوزه تئاتر در شهرستان پارس آباد مرا واداشت که برای پیشرفت در این رشته به اردبیل بیایم.امکانات تنها در ساختمان خلاصه نمی شود . صرف وجود ساختمان برای پرورش خلاقیت در هنر و تئاتر کافی نیست. وجود سالن تئاتر بدون امکانات دیگر و بدون توجه مسئولین به مثابه این است گلی را در گلدان کاشته اما آبیاریش نکنیم که در اینصورت ناگزیر از خشک شدن خواهد بود.
در حال حاضر وضعیت تئاتر استان را چگونه میبینید؟
به نظر میرسد گروههای تئاتر، طراحی و نقاشی ،هنرهای تجسمی و گروههای ادبی درگذشته بسیار فعالترو پرشورتر از شرایط فعلی بوده ودر حال حاضر تمامی این هنرها تنها در قالب تعدادی انجمن وهیئت مدیره و اعضای ان خلاصه شده است.
در رشته تئاتر هم هنرمندان تاوان سوءتدبیرها و سوءمدیریت‌ها پس میدهند. متاسفانه هیچگونه برنامه مدون و بلندمدت در خصوص هنرمندان تئاتر شهرستان ها وجود ندارد. در واقع این هنر در بلاتکلیفی صرف دست وپا می زند. با توجه به اینکه در حرفه مجریگری به تمام شهرستان ها، بخش ها و روستاها سفر داشته ام از نزدیک شاهد ظرفیت ها و پتانسیل های بی بدیل در جای جای استان بوده ام که دیده نشده و خاموش مانده اند.
شما این ضعف را در کجا میبینید؟
خلأ ها و کمبودهای زیادی در زمینه هنر وجود دارد .شاخه های هنری ما آنقدر رها شده اند که این بلاتکلیفی دامنگیر تمام هنرها شده است. با هر هنرمندی که صحبت میکنیم از عدم حمایت سخن میگوید و نا امیدانه به آینده ای تاریک و مبهم چشم دوخته است.
وقتی شعر ، موسیقی ، ترانه و نمایش غیر متعارفی تولید و در فضای مجازی به مخاطبان نوجوان و جوان ارائه می شود نشان دهنده این است که ما نتوانسته‌ایم استعدادها را آنطور که باید در راه درست آن پرورش دهیم. واژه های نادرست و یک فرهنگ نادرست در فضای مجازی به مخاطبان در قالب هنرالقاء می شود بی آنکه نظارتی برآن باشد . همین فعالیتهای مجازی نشان دهنده وجود ظرفیتی است که می تواند در اشاعه فرهنگی اصیل ساماندهی شود. به نظر میرسد اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی و انجمن هنرهای نمایشی، حوزه هنری و سایر نهادها در این خصوص مسئولیت خطیری را به عهده دارند.
آیا در اردبیل توانستید به اهداف هنری خود دست یابید؟
به اردبیل با این تصورآمدم که به خواسته های هنری ام در فضایی بزرگتر و با امکاناتی بیشتر دست خواهم یافت اما دیدم هنردر اردبیل هم به اندازه خودش با مشکلات بزرگتری روبروست و علاوه بر دغدغه سالن و کمبود امکانات، خانه تئاتری که بتواند به فعالیتهای این قشر سامان بخشد وجود ندارد. امکانات اولیه ای هم که وجود دارد به روز نشده و هنرمندان به نوعی دچار تکرار مکررات در این حوزه شده اند به عنوان مثال حتی امکانات مجتمع فرهنگی هنری فدک هم به روز نیست.
بعد از اینکه زادگاهم را به امید شرایط بهتر ترک کردم متوجه شدم که تنها سرابی در مقابلم بوده که از آمال و آرزوهایم فرسنگ ها به دوراست.
این امر مرا واداشت که به امید دستیابی به شرایط بهتر عزم سفر به تهران داشته باشم اما تهران بزرگ بود و تعداد کثیری از هنردوستان از سراسر کشور به مانند من و به امید پیشرفت وارد این شهر شلوغ شده بودند. احساس کردم در برخی موارد پول و لابی گری به دو رکن اصلی در دیده شدن هنرمندان آنجا تبدیل شده و وجود روابط در این موضوع بسیار تعیین کننده است که این امر منجر به سرخوردگی هنرمندان واقعی شده است.
انتظاری که از مسئولان دارید چیست؟
مدیران ما قطعا شایستگی داشته اند که به این پستها گمارده شده اند اما اگر مدیری در حیطه خود مسئولیتش را آنگونه که باید انجام ندهد بزرگترین خیانت را مرتکب خواهد شد که قابل بخشش نیست، چرا که موجب سرخوردگی نوجوانان و جوانانی خواهد شد که مستعد کارهای هنری بوده و ناخودآگاه به سمت فضای مجازی و بعضا به سمت ضد ارزش ها سوق پیدا می کنند و کلیپ هایی منتشر می شود که نامتعارف بوده و با عرف جامعه ما سازگاری ندارد.
شرایط بانوان هنرمند را چگونه میبینید ؟
به نظر من بانوان به عنوان نیمی از افراد جامعه باید دیده شوند خودم هم با همسرم در صحنه تئاتر آشنا شدم دخترم هم از ۴ سالگی روی صحنه تئاتر بوده اما آسیب هایی که در حوزه هنر بانوان رخ می دهد بسیار قابل تامل است و چراهایی را به دنبال دارد. باید بررسی شود که چه امری باعث ایجاد تئاتر زیر زمینی توسط تعدادی از بانوان در شهری مثل اردبیل می شود.
در حرفه نقاشی زیر نظر کدام استاد کار کرده اید؟
استاد فردین جلالی هنرمند بزرگی از دیار پارس آباد که متاسفانه بسیاری از مردم استان این گنجینه هنری را نمی شناسند چرا که تاکنون به دلیل عدم حمایت حتی موفق به برگزاری گالری نشده است علیرغم اینکه از اروپا بارها برای ایشان دعوتنامه آمده اما عشق به وطن همچنان او را در این خاک نگه داشته اگر چه هنرش دیده نشود.
چرا خلاقیت در بخش هنری کمتر دیده می شود؟
مقام معظم رهبری می فرماید : “هنرمند همه چیز را زودتر و بهتر درک می کند.”اما درد نان در قشر هنرمند مانع از ایجاد خلاقیت و خلق اثر هنری ماندگار می شود چنانچه هنرمندان بسیاری را می شناسم که در شغلهای مختلفی مثل مسافرکشی و کارگری و… ساختمانی می پردازند بی آنکه بیمه ای داشته باشد یا از کمترین حقوق اجتماعی برخوردار باشد. چنین شخصی آنقدر دغدغه معیشت دارد که روح هنری اش تحت الشعاع قرار میگیرد بزرگی میگفت میخواهم تئاتر کار کنم اگر درد نان بگذارد. این عدم حمایت از قشر هنرمند نوعی بی هویتی در شعر، ادبیات،تئاتر ، موسیقی و دیگر شاخه های هنری را به دنبال دارد.
آسیب های فرهنگی از دید یک هنرمند چه چیزی میتواند باشد؟
در واقع دارایی یک جامعه زبان، گویش، پوشش موسیقی و معماری اصیل است حال آنکه در حال حاضر تمامی این موارد کمرنگ شده و به تقلید از غرب روی آورده ایم. اولین چیزی که در یک شهر به چشم میخورد نمای ساختمانهاست که ما به نمای رومی روی آورده ایم. پوشش محلی در حال فراموشی است. واژه های اصیل زبان ترکی فراموش می شود و همین هاست که به بی هویتی نسل جدید دامن می زند.
شما در هنر پتینه کاری و نقاشی هنری در ساختمان نیز فعالیت دارید لطفا در مورد این هنر هم صحبت کنید ؟
پتینه کاری صرف ایرانی به عنوان یک هنرهنوز شناخته شده نیست و پتینه کاریها بیشتر از نوع غربی آن در حال حاضر در ساختمانها کاربرد دارد و گرایش به این نوع تزئینات داخلی ساختمام بیشتر شده است اما بستر کار در این زمینه و در دیگر شاخه های هنری به شرط حمایت برای جوانان و جود دارد. جوانان بسیاری را در این هنر آموزش داده ام و حتی بستر کار برایشان فراهم کرده ام.
به نظر شما چگونه می توان به بهتر شدن شرایط هنرمندان کمک نمود؟
به نظر من ایجاد و راه اندازی بازار هنر اردبیل در یک یا دو سوله به صورت دائمی در این گرانی بهای اجاره میتواند حمایت بزرگی از این قشر محسوب شود تا به صورت غرفه های کوچک در اختیار هنرمندان برای ارائه آثار هنریشان قراربگیرد. وقتی بنای اقتصاد استان بر پایه گردشگری نهاده شده این بازار میتواند برای خرید گردشگران و آشنایی آنان با هنر و هنرمند اردبیلی بسیار موثر واقع شود.
جا دارد از آقای شفیع شفیعی و غریب منوچهری بسیار تشکر کنم که در حیطه خود همواره حامی هنرمندان بوده اند که این حمایتها باعث کاهش بار روانی سختیها و مرارتهای موجود در مسیر یک هنرمند می شود. تلاش هنرمند نیز به مثابه نیاز فکری جامعه و خاستگاه آن است که هرگز نباید متوقف شود.

گفتگو:فاطمه شکرزاده

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *