تنها شعار کافی نیست ، به عمل کار برآید

تنها شعار کافی نیست ، به عمل کار برآید

در روزگاری که صنعت و تکنولوژی در دنیا حرف اول را می زند و نوع معیشت و علی الخصوص نحوه باغداری وکشاورزی را تحت تاثیر خود قرارداده است باغداران دیار سبلان همچنان به همان شیوه وسبک قرنها پیش محصولات خود را فرآوری و یا به بازار عرضه می کنند چرا که صنعت و صنایع تبدیلی در این سرزمین واژه ای ناشناخته و غریب است. درست به همان سبک که پیشینیان ما برگهای درخت مو را یکی یکی نمک می پاشیدند و ذخیره زمستان برای پخت غذای سنتی استان اردبیل یعنی همان دلمه می کردند اینک نیز به همان سبک و شیوه وبا همان مشقت و مرارت زنان باغداران این نوع برگ مو را آماده می کنند و درست به همان سبک چهارصد پانصد سال پیش به خریداران کوچه بازاری می فروشند . گویی اینجا زمان متوقف شده است و منطقه ی ما نتوانسته است همپای همه جای دنیا و حتی استانهای دیگر خودرا با تکنولوژی همگام سازد. استان اردبیل با دارا بودن ۴۱ هزار هکتار اراضی باغی و تولید بیش از ۴و نیم میلیون تن محصولات زراعی و باغی از دیر باز دستی در تامین محصولات منطقه و حتی کشور داشته است به طوری که سالیان قبل چنین به نظر میرسید که توسعه ی استان مساوی و موازی با توسعه ی کشارزی است .
اما در سالهای اخیر سیاست توسعه را بر مبنای گردشگری بنا نهاده شده است.
اینکه استان اردبیل به هر طریق ممکن توسعه یابد امری بسیار مبارک و میمون است اما رویکرد تک بعدی ورشد کاریکاتور گونه ی فعلی باعث شده که حاصل دسترنج باغداران و کشاورزان در مسیر اضمحلال قرار گیرد و کشاورزان کاسه ی استیصال در دست، طنین چه کنم چه کنمشان به تابلویی کریه و دلخراش در کنار جاده ها تبدیل شود و دل هربینند ه ای را به درد آورد.
توسعه ی صرف بر مبنای گردشگری بدون شک آسیبی جدی بر ابعاد دیگر وارد می کند به طوری که سرمایه ها و سرمایه گذاری ها بیشتر به سمت زیرساختهای گردشگری سوق می یابد .
وعده‌های استاندار و مسئولین جهاد کشاورزی بر ساماندهی محصولات واقعیتی است که هنوز که هنوز است جامه ی عمل به خود نگرفته است .
ایجاد صنایع تبدیلی همچنان وعده‌ای دلخوش کن و پوپولیستی برای باغداران در رأی گیری هایی است که هر چند سال یکبار تکرار شده و پس از مدتی به باد فراموشی سپرده می‌شود . در دیگر نقاط دنیا- جای دوری نرویم همین کشور همسایه مان ترکیه- از محصولات باغی به نحو مطلوب استفاده می‌شود وبا تبدیل ضایع ترین میوه جات به پودر میوه و محصولات متنوع با بسته بندی های مناسب یاریگرکشاورزان هستند ، اما در کشور ما- که نه در منطقه ی ما -مسئولان تنها با چشم وعده ووعید به موضوع نگریسته اند و به نظر می رسد تاکنون گام مهمی در این راه برداشته نشده است.
آیا روا نیست که حمایتهایی به سان حمایت از سرمایه گذار هتل ۵ ستاره. ، از دیگر سرمایه گذاران برای ایجاد صنایع تبدیلی انجام دهیم و آنها را ترغیب به این کار نماییم ؟
آیا ایجاد صنایع تبدیلی و کارخانجات مختلف از جمله کنسرو و کمپوت سازی ،تولید مربا ، تولید ترشیجات و محصولات صنعتی دیگر باعث نمی‌شود خیل جوانان بیکار صاحب شغل شده و وضعیت اسفناک بیکاری استان را بهبود بخشند و آیا باغداران و کشاورزان با دیدن چرخه ی صنعت که محصولاتشان را به نحو مطلوب به بازار ارائه می‌دهد انگیزه بیشتری برای فعالیت نخواهند داشت ؟سازمان جهاد کشاورزی کجای این معادله ایستاده است و نقش آن در ساماندهی این محصولات چیست و چرا شرایط به گونه ای می شود که عتباتی رئیس کل دادگستری به مسئولان سازمان جهاد کشاورزی استان در این مورد تذکر می‌دهد؟.پس از این همه نابسامانی و نابخردی، برای سال جاری چه برنامه هایی اندیشیده شده است؟ چگونه می شود که محصولات استان ما در کنار جاده‌ها به باد فنا رفته و تخریب می‌شوند اما محصولات (اروم آدا)ی استان آذربایجان غربی را به قیمت‌های گزاف خریده و بر سر سفره‌ها می آوریم. ارومیه ای که مسئولان آن امید و انگیزه را بر دلهای باغبان خسته زنده نگه داشته اند. تنها شعار کافی نیست .به عمل کار برآید .

یادداشت:فاطمه شکرزاده

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *