غروب یک اسطوره

غروب یک اسطوره

در ادبیات توصیفی معروف هست که می گوید” اولین کسیکه لب یار را به غنچه گل سرخ تشبیه کرد هنرمند ، دومین کس مقلد بن مایه ای بیش نیست”
این توصیف ادیبانه کلاسیک تعبیری به واقع بی مانند از دیگو آرماندو مارادونا در دنیای ورزشی فوتبال و یا به اصطلاح فوتبالی ها مستطیل سبز بود. در یک برداشتی دیگر میتوان گفت که مارادونا شبیه هیچ کس نبود و زمانیکه فوتبال را از محلات زاغه نشین بوینس آئرس شروع کرد هیچ آرزو و آرمانی نداشت که روزی مثل یک فوتبالیست های مشهور
عصر خود در سطح یک فوتبال دنیا بدرخشد. دیگو عاری از این حرف و حدیث ها بود و همه آن چیزی که او بدنبالش بود عشق به توپ فوتبال و مستطیل سبز بود و خلق یک فوق ستاره به تمام معنا در قامت خودش.
به بیانی روشن، مارادونا بدنبال تقلید و حلول در روح فوتبالیست های شهیر ما قبل خود نبود همه دغدغه او تمرکز روی توپ گرد و خلق حرکات منحصر به فرد به نام خودش بود.
مارادونا در همه استایل هایش تک و بی همتا بود. از قد و قواره و فرم و میمیک صورت و موهای مجعدی تا وزن تو پر که بیشتر یادآور سبک وزنهای ورزش وزنه برداری را تداعی می کرد. آری مارادونا یک متفاوت در معنای تام کلمه بود کسی بود که کلیشه ها و نورم های موجود یک فوتبالیست حرفه ای را در همه تعریف آن فرو ریخته بود یک ساختار شکن تمام قد بود. وقتیکه همنوا با فیدل و چه گوارآ سیگار برگی روشن کرد که فرم زاغه ای خود را هرگز فراموش نکند و برای جهانیان نشان دهد که او یک اسطوره ای در کسوت چه گوآرا اما با زبان فوتبال بود و متعلق به مردم .
شاید در یک کلمه با فاکتور از همه این توصیفات بتوان گفت که دیگو آرماندو مارادونا یک نابغه بود. شبیه انیشتین در فیزیک ، محمدعلی کلی در بوکس و یا بروسلی در کونگ فو .
چرا که برای اسطوره بی تکرار شدن فارغ از فاکتورهای کلیشه ای، یک عنصر بیشتر از همه سهیم است و آن عنصر همانا ضریب هوشی و قدرت تمرکز (concentration) است و مارادونا قدر مسلم یک نابغه ورزشی بود که تاریخ برای یکبار زایید و قلویی همسان تا ابد نخواهد داشت.
مارادونا کسی بود که لیونل مسی اسطوره فعل حاضر فوتبال و هموطنش تنها مقلد وی است و چیزی که الان هست را به احتمال قوی مدیون دیگو آرماندو ست.
زندگی ماردونا از درون مستطیل سبز و توپ گرد تا زندگی خصوصی و شخصی اش همه مملو از شور و هیحان بود چه آنموقع که در جام جهانی۸۶ یک تنه آرژانتین را قهرمان جام کرد و چه با خطای فول دست با تعبیر ” دست خدا” توپ را وارد دروازه انگلیس کرد و یا چه در مفتضحاته ترین حالت با حمل مواد مخدر دستگیر و روانه زندان و نهایتا تیمارستان شد.
او همه فراز و فرودهای زندگی را در بهترین و بدترین فرم آن زیست شاید گفت که مارادونا زندگی اش را بازی کرد درست در قواره یک بازیگر و هنرمند حرفه ای..
و این بود همه جذابیت یک فوتبالیست بی تکرار تاریخ به نام دیگه آرماندو ماردونا -شمار ۱۰ ۰ تیم ملی آرژانتین که دیگر هیچ خبری از وی جهانیان را به هیجان نخواهد آورد چرا که او هم مثل سرنوشت حتمی بشر به ابدیت پیوست.
با احترام به همه لحظاتی که با پا به توپش شور را زیستیم .

یادداشت:عبدالرحمن ولایتی

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *