عالیجنابان؛گلوله مشقی شلیک نکنید!

عالیجنابان؛گلوله مشقی شلیک نکنید!

در ارتباط با پدیده گرانی وکمبود کالاها و اجناس مقالات و یادداشت های بسیاری در نشریات و روزنامه های کشور چاپ شده که هریک بارویکرد انتقادی واجد نگارش رسمی بوده و به نوبه خود درخور تأمل است.یادداشت حاضر که مخاطبش رؤسای قوای مجریه ومقننه،وزراء و نمایندگان مجلس شورای اسلامی میباشد،زیاد مقید به فنون متداول نگارشی نبوده و در کمال صراحت قصد دارد از زاویه یی متفاوت حرف د ل قشرمحروم جامعه را در قالب یک دیدگاه خودمانی وبی پیرایه به گوش مسئولین امر برساند.
برآیند نطق ها،موضعگیری های سیاسی و سمت وسوی تدابیر راهبردی هریک از این عزیزان در قبال معضلات و نابسامانی های اقتصادی و مبحث تحریم از یک وجه اشتراک کلی برخوردار است.بطوریکه متفق القول اعلام میدارند:«در شرایط فعلی،کشورمان د یک جنگ اقتصادی تمام عیار قرار دارد….».اما از حیث تحلیل محتوایی،ارائه راهکارهای عملی وحل مسئله بعضی از آنان مشکلات اقتصادی اعم از گرانی،کمبود کالا و رکود تولید را ناشی از تحریم میدانند و در مقابل عده یی نیز اغلب معضلات مبتلا به را به بی تدبیری مسئولین ذی ربط در حوزه اجرایی نسبت میدهند.براساس همین استدلالات و اختلاف نظرها هریک ازجناح های سیاسی کشور توپ را به میدان طرف مقابل می اندازند.بطوریکه در مواقع لزوم تلویحاً ویا باصراحت کلامی عملکرد یکدیگر را نیز مورد چالش قرار داده و بدینسان از پاسخگویی به مطالبات جدی مردم به طفره میروند.
دراین راستا،توگویی واژگان خاص نیز پدید آمده اند تا صرفاً در استخدام این خدمت گزاران بوده و فحوای کلامشان را جذاب تر و دلرباتر جلوه دهند.ازباب مثال،واژه «باید» ازجمله کلید واژگان برجسته و مشهوریست که رؤسای محترم قوای مجریه ومقننه در چندماه اخیر به کرات از آن به عنوان کلمه پایه یی برای طرح نقطه نظرات و دیدگاه های رسمی خود در قبال مسائل مختلف بویژه درحوزه اقتصادی بهره جسته اند:«…باید اقتصادی مردمی را سرلوحه فعالیت های خود قرار دهیم_مشکلاتی وجود داد که باید حل شود….باید چنین و چنان شود…».ناگفته پیداست تا زیرساخت ها و تمهیدات لازم برای عملیاتی شدن اینگونه سخنان آمرانه گهربار فاهم نباشد و به عبارت دیگر افق چشم انداز روشن و دستورالعمل های اجرایی«باید ها»تبیین ومشخص نباشد،این واژه خاص و نام آشنا که به ظاهر قابلیت آنرا پیدا کرده تا شعارهای هیجانی و نطق های آتشین مسئولین را رنگ و لعاب بیشتری ببخشد،بطور یقین دربازه زمانی کوتاهی در گرداب استیصال و فراموشی گرفتار آمده و هرگز نخواهد توانست سخنران و مخاطبان را به سرمنزل مقصود برساند.
شما عالیجنابان در رأس امور هستید تدابیر و تصمیمات کلان شما در سرنوشت کشور ومردم نقش حیاتی دارد.مانیز براین نکته واقفیم که دریک جنگ اقتصادی قرار گرفته ایم.وهرگز نمیتوان نقش تحریم هارا در شعله ور شدن زبانه های آتش جنگ اقتصادی نادیده گرفت. اما نیک مستحضرید این نوع جنگ نیز الزامات وشرایط خاص خود را دارد.دامنه مشمولیت آن مشخص بوده و مشارکت مسئولین و آحاد مردم در مدیریت و مهار مشکلات ناشی از آن بعنوان یک اصل مسلم و ضرورتی اجتناب ناپذیر محسوب میگردد.فلذا شایسته نیست بگونه یی صف آرایی گردد که طیف فرودست و فقیر در خط مقدم بوده و ترکش های پرسوز وگداز جنگ به جسم وجانشان اصابت کند زخم هایشان به جای التیام روز به روز گسترش یابد.اما عافیت طلبان فقط نظاره گر صحنه های دلخراش این واقعه تلخ بوده و صاحبان زر و زور وتزویر،رانت خواران،طماع های سودجو و دلالان اقتصادی باوقاحت تمام افسار لجام گسیخته اقتصاد را به چنگ گیرند و با افزایش بی رویه قیمت ها سودهای کلان به جیب بزنند.باید پذیرفت به منظور کاهش آثار مخرب این جنگ اقتصادی وروانی،علاوه بر ضروت مشارکت جمعی،تدبیر وهمت چاره ساز است….
آنوقت که طبقه محروم ومستضعف جامعه از جهش ناگهانی و چندبرابری قیمت ها وحشت تنهایی و مرگ را زیر پوست خود احساس کردند،آژیر جنگ اقتصادی به صدا درآمد.از روزیکه کودکان معصوم در مناطق فقیرنشین شهرها و روستاها به سوتغذیه مبتلا گشته و آنان به فراست دریافتند که در وسط معرکه و از قربانیان جنگ اقتصادی هستند ویا وقتی که برای بسیاری از خانواده ها تهیه نیمرو واملت غذایی لاکچری محسوب شد،آثار جراحت پنجه های وحشی این جنگ فقیرکش ملموس تر گردید.آری این جنگ امروز و دیروز نیست.سالیان متمادیست چهره کریه و هیولایی خود را برای اقشار آسیب پذیر نشان داده است.زهی تأسف!به واسطه بی تدبیری مسئولین امر حلقه محاصره اش روزبه روز تنگ تر شده است….اما بااینهمه تألمات و هجمه های کمرشکن آسیب دیدگان واقعی از این جنگ هرگز از مدیران حوزه های اجرایی،وزراء و نمایندگان مجلس نپرسیده اند دراین شرایط بسیار طاقت فرسای اقتصادی شما و بستگان نسبی وسببی تان از حیث امرار معاش و تأمین هزینه های زندگی تاچه اندازه در تنگنا و سختی قرار گرفته اید و در جنگ اقتصادی مشارکت عملی دارید؟!….
ابراز همدردی زبانی شما بسان شعاع کوچکی از آفتاب در میان انبوه مه غلیظی ست.شاید دقایقی کوتاه تسلی بخش آلام وجودمان باشد اما به هیچوجه نسخه شفابخشی نیست.پیام ها و سخنان پرنغز که برزبان مبارکتان جاری میشود،چون جامه عمل نپوشد و آثار وبرکاتش بالعینه مشهود نباشد درمقام تشابهت مثالی بمثابه اقدام به شلیک گلوله های مشقی است.گلوله یی که فاقد چاشنی بوده و در مانور ها و دوره های آموزشی مورد استفاده قرار میگیرد هروقت که بدینسان عمل میکنید،نه تنها موجب ارعاب و خنثی سازی توطئه های دشمنان نمیشوید،بلکه موجبات گستاخی دشمن و ناامیدی مردم را فراهم میسازید.در شرایط حاضر بی تدبیری مسئولین ذی ربط،فرصت طلبی افراد سودجو و تبعات ناگوار تحریم در قالب مثلث فشار حداکثری گذران زندگی را بر اکثریت مردم بویژه اقشارآسیب پذیر کشورمان بسیار دشواروجانفرسا نموده است.بطور مسلم ملت مقاوم سره را از ناسره وماهیت شعار وعمل را به سهولت تمییز میدهند.ازهمین روست،طرح های ناکام مجلس و لوایح ناکارآمد دولت را به منزله شلیک گلوله مشقی تلقی میکند که حاصلی جز از اتلاف وقت،تحمیل هزینه های سنگین بر بیت المال وناخرسندی لایه های مختلف اجتماعی ندارد.
مردم مدیری را که از رهگذر برنامه ریزی و تصمیمات ناصوابش اقلام خوراکی مانند گوجه فرنگی و… در سطح کشور ظرف چندروز به بیش از ده برابر افزایش قیمت پیدا کرده و همزمان حجم عظیمی از آن در مرز های خروجی کشور زیر غلتک های غول پیکر له شده است،در زمره فرماندهانی به شمار می آورند که در جنگ اقتصادی گلوله مشقی در خشاب دارد و به شلیک آن مشعوف و شادمان است.ایضاً آن مدیری که با بی برنامگی و یا تخطی در حوزه مسئولیت کاری اش،باعث شده قیمت دام و طیور و تخم مرغ و… بطور ناجوانمردانه افزایش یافته و النهایه مرغ های حیرت زده به طرفة العینی از سفره های ماتم زده فقراء بال پرواز بگشایند،درجنگ اقتصادی فقط با شلیک گلوله مشقی به ایفا نقش پرداخته است….وقس علی هذا.این طیف از مدیران شعار محور چشم خود را به واقعیات موجود بسته اند به جای حل مسئله به پاک کردن صورت مسئله مبادرت می ورزند.بیشتر اوقات فرافکنی کرده و جنجال آفرینی میکنند.شعارهای آبکی را به دلخواه خود برجسته سازی نموده و فاقد حس مسئولیت پذیری هستند.
خدمت گذاران مردم؛آمارها سخت میگویند و شما بر آمار تورم،درصد افزایش قیمت ها،آمار جوانان بیکار و ناهنجاری های اجتماعی،طلاق و… اشرافیت کامل دارید.مردم از شنیدن شعارهای بی ثمر جناح های سیاسی خسته شده و چندین سال است به تدبیر و چاره اندیشی شما چشم امید دوخته اند. ازفرافکنی بپرهیزید وباهم افزایی فکری و انسجام عملکردی در میدان جنگ اقتصادی طرحی نو دراندازید.امروز تب معیشتی افراد کم درآمد و آسیب پذیر بسیار بالاست عرق شرمندگی وپریشان احوالی بر جبین شان نقش بسته است و البته نگارنده مطلب نمیداند تب معیشتی شما چند درجه است؟
بگذارید به صراحت بگویم، هرگونه فرمایشات آمرانه و شعار محور به شرح صدر الذکر که اغلب باچاشنی واژه «باید» بیان میشود،تا به تنور اجرایی نچسبد،هرگز بوی نان گرم از آن برنمی خیزد.
جان کلام اینکه عالی جنابان،درجنگ اقتصادی گلوله مشقی شلیک نکنید!.

یادداشت:ناصربدری رز

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *